Skip to main content

I need a therapist

 Lately, I've been thinking about life, my dreams, some negative thoughts - comparing myself to my batch mates who made something already for themselves, starting a family, am I ready for that? Changing careers. You get it, I have a lot going on in my head. It hasn't come to a point na magbbreakdown ako, but I am longing for my friends. During college, before we took the board exam, or that was after I forgot. We went to a spontaneous Tagaytay trip, then we sad on a parang ledge ba or something overlooking the city. Ang pinag uusapan namin, ano na kaya mangyayare satin? Sino kaya unang magkakaanak, sino unang mag aasawa? San kaya tayo mag wwork? Mga ganon. It was so pure, and we were clueless of what lies ahead of us.

Fast forward to today, all of us I would say walang napariwara. Lahat kami are working, yung iba doctor na nga and some of us nag asawa na, and may pamilya na. Me? still figuring out if I am really ready to take the leap. I would not say na naghihirap ako, I am living a comfortable life still here in the Philippines, but I would not say that I can afford to be unemployed. Ganong level. 

For reference of all my rants, I am 33 years old, I live with my parents and my dog. I have a long time boyfriend, who's planning to marry me naman and already excited to have a kid. We are both working, I also manage our family business. We are capable of helping out some of our relatives. So, I can't really complain about my life. But that's not really everything about life, right? There's more to it than just surviving.

I know it's totally normal, so I'm just taking it slow, being kind to myself. Convincing myself that everything's gonna be fine, and will fall into place. Telling myself over and over about the quote I read a few days ago, "you can't fuck up what's meant for you". totally comforting diba? And really make sense. 

Siguro I'll ask my jowa for a night out para makapag chika kami about this soon. We haven't done that in a while. 

Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...