Skip to main content

25 na ako...

Sa araw na to, nag uumapaw ang aking kasiyahan. Una,dahil nabuksan ko na ulit 'tong pinakauna kong blog na pinag buhusan ko ng mga hinaing ko tungkol sa pag-aaral ko, sa trqffic sa EDSA, sa pagkairita ko tuwing nababasa ang paa ko sa ulan, at mga bagay na napapansin ko lalong lalo pag nakasakay ako sa kahit anong public transportation.

Marami na ang nagbago. Tumatanda na ako, naging maarte na ako, di ko namalayan nahihilig na ako sa mga produktong pampaganda at di ko namamalayan na nalalagasan ako ng pera dahil sa mga produktong pamahid at kung anik anik pa. Dati, hindi ko kinahiligang mag-ayos. Siguro dahil nag 'mamature' ako bilang babae. Bakit utak ko di nagmamature? Mahirap to. hayst.

Naging alipin ako ng pag-ibig. Hinamak ang lahat, masunod ka lamang ang arrive ng lola mo. Eh wala, mahal ko eh. Nagpakatanga ng todo, nag mukang aanga anga. Pero wala akong pinag sisihan. Dahil naniniwala ako, 'what is done out of love, only takes place beyond good and evil'. Pak! Lunod! CPR!

Nagkaron ng personal growth sa trabaho. Isa to sa mga naging tagumpay na aking maituturing sa panahong di ko nakakausap tong blog kong to. Naging workaholic ako.At naging 'people person' nang di sinasadya, na labag sa kalooban ko nung una.  pero ngayon mahal ko na lahat ng taong nasasakupan ko..reyna lang.haha Masarap sa pakiramdam na minsan kinaiinisan ka ng mga tao dahil sa trabaho ko. Minamahal ako ng tao dahil natutulungan ko sila nang di ko sinasadya. Napapasaya ko sila sa pamamagitan ng kamalditahan at kawalang pake sa mundo.

Napagtanto ko na ang pagiging single ay di naman pala boring. Masaya sya madaldalas, malungkot minsan. Pero mas nagkaron ako ng oras para malaman kung hanggang saan ang kaya ko sa maraming aspeto ng buhay.

Nagkaron ako ng tattoo. All is fair in love and war. Dragon, lotua yinyang.
yun lang

Madami ang nagbago...siguro sa susunod ko na iisa isahin ang lahat ng mga bagay na nagbago simula nung nahinto ako dito...babasahin ko muna ulit yung mga nasimulan ko dito..dahil alam ko na nung mga panahong nag titipa ako ng mga letra at oangungusap, nagkaron ako ng sobrang kasiyahan na di ko mahahahanpa kahit saan., maliban sa blog na ginawa ko.

...i'm still the orange girl you loved, and i still love you til now..

Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...