Skip to main content

Panahong Nagmamadali at Pabago-bago

Sa henerasyong laging nagmamadali,
ang mga ipinanganak sa panahong walang pag aatubili,
namamangha kung paanong oras ay tila napakaliksi.

Bakit nga ba ang araw ngayo'y parang laging pagod at gusto'y gabi na lang lagi?
Minsan aaraw, minsan kukulimlim, minsa'y presko ang hangin.
Kadalasan, ang bilis ng tanghali.
Ang dating siesta, ngayo'y puro na lang pagttrabaho at ayaw umuwi.

Bilang ipinanganak sa huling dekada ng inosenteng pagkabata,
mangmang sa mundo ng teknolohiya, may panahon na ang puso ko'y puno ng agam-agam.
Bakit parang gaya ng panahon, ang tao ay nagiging pabigla-bigla,
sa pagdedesisyon, sa pag-ibig at pag-aasawa?

May isa akong kakilala, kaibigang matalik, kapatid kong turing.
Ilang taon na lang, ang edad nya'y lilisan na sa kalendaryong Lunar.
Galing sa relasyong matatag, ngunit nagdesisyon ang tadhanang wag ng tumagal.
Sya'y naghahanap, nagmamadali, humihingi ng signo sa mga talang kumikislap,
kung may pag-ibig nga bang para sa kanya.

Ang palagi naming buyo, hamong wag mong madaliin at dadating din kung mamarapatin.
Ngunit sya'y mapilit.

Umibig sya sa dalawang kaibigan. Dalawang babaeng hindi nya gustong saktan.
Wala silang alam.
Parang araw na nagkukumahog, nalilito.
Gusto nyang hintayin ang preskong hangin, na may konting pag-ulan, ngunit mas malapit ang gabi.
Sinuyo ng gabi ang araw. Kumislap ang mga butuin at ngumiti ang buwan.
Hindi na nga nya nahintay ang isa.

Nang nalaman nyang paparating ang ulan, nilisan nya ang gabi at sumalubong sa nagbabadya.
Ngunit, ang dumating ay bagyo. Hinagupit sya ng matinding hangin at natubang bahagya.
Nilisan sya ng ulan, at nag-iwa ng matinding pinsala.
Paano na nga kaya? Di bale, andyan na ang gabi, bakit pa mag aatubili?

Natapos ang istorya, may nasaktan at lumayo.
Hindi ko mawari kung saan ako papanig, at maniniwala.
Kaibigan ko sila, at gusto ko na lang ipalagay, na ang araw ay sa gabi,
dumaan man ang bagyo, sila padin ang magtatagpo.

Ayaw ko na sana malungkot sa kwento...
Ang panahon nga nadedepress,sabi ni Ka Ernie Baron. (tropical depression sinasabi ko)
Ako pa kayang tao, nag uumapaw sa damdamin at puso!



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...
2 comments
Read more

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...
Post a Comment
Read more

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...
Post a Comment
Read more