Skip to main content

My first ever what if thoughts...

There are days that I don't want to go to work, days that I wanna wake up in a different place where no one knows me. A time to breathe different air and see different night lights. But each time I try to detach and let their worlds turn without me, it's still me who choose to go back and take care of things for them. At the end of the day, I don't know if I should stay, or take that leap of faith and chase that dream.

I'm not the type to regret things and ask non sense what if questions. I always settle for what I am sure of and for what I believe in..I despise overthinking because it only confuses people. I don't want days to just go by and let my brain explode with thoughts that are not true and will eventually make me feel worthless. Right now, I'm having the biggest dilemma I've ever had in years. I am torn between leaving and staying. 

This is not just with work...it's with all that I have right now. Work is getting well,I guess. After talking to our director, things are actually doing pretty good. My team mates believe in my intentions, promotion is on the way, projects I handle with different managers are stable; I even spoke with the president and let him see what I do! That's not an everyday event...talking to the president of the company, right? 

With my plans about business.. my baking business is improving, trying to work on new things one day at a time..I'm about to venture on getting a legit sticker for my products, getting registered and permit to operate is on the list. My plans are all in place. But deep in my heart, I know want something bigger..I want to go out there and see if I can get it, if I can thrive out there. Why self??? Why are you doing this to me? After all the hard work I put in everyday, why am I feeling a hole? Like something is missing..

What if I leave?
What if I stay?


What if I sleep? Can I wish to be away for a while to think? Can I have an ice cream? I think I need a beer, and a gallon of miracle. So help me God.

Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...