Skip to main content

The Orange Girl has a new Home

I've been blogging for almost a decade, and this has been one of the things I am most thankful for for the Internet. Andami kong stories na share, mga bagay na di ko nasasabi verbally. This has been a comfort place I go to to unload hate and be able to move on. Somehow, blogging became my therapy to live a peaceful life.

Now, I decided to try something new..a new platform to share more things, such as my journey in baking, questions about life, after life,aliens, and many things inside our planet. Baka sakaling mas mainspire pa ako isulat yung mga contents na naisip ko pero laging napput off, mainly because of work,other hobbies, and many more distractions.

I am not taking this down permanently, because I still want to look back and be able to reminisce those times I wrote my lonely and happy entries here. I know that my future self could still learn from my old self. Especially, I could use inspiration from my previous entries!

Para akong mag mmove on ulit, makikipag getting to know each other sa bago kong sulatan. Well, di na pala sya bago, ginamit ko na sya before nung mga times din na nakakalimutan ko password ko dito, so dun ko lang to itutuloy kasi yung mga fnfollow kong bloggers, wordpress ang gamit. :) It's more complicated than this site, pero prettier, if used properly. I tried customizing my page earlier, taena, nganga. Di ko alam pano ko ilalagay yung mga gusto kong ilagay. Slowly, naku. Nakaka excite ang new beginning, pero sana self, di ka ma frustrate pag di mo na alam gagawin mo sa kanya. :p

So,my dear orange girl, sleep soundly, we'll have more adventures and spread weird crazy stories some place else! :)

P.S. we'll export some of my entries from here to there. :)

Comments

WINZZZ said…
This is your last? Sad. Well thank you for sharing your stories. Actually nakita ko lng sa fb mo. you have a website well I got bored so I click it. Hahaha! thx RV!

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...