Skip to main content

Coming Home

Tonight, Dunkin Iced Coffee gave me an extra something to visit my old beloved blogsite. 
Grabe din yung transition ko from being that carefree, witty writer (for me lang ah), to boring person. Cringey!

The reason I am coming back is very simple. The tone of my blogs when I started here was very vibrant, I ended it in 2018 with sad blogs. I have 2 muses before when I write, today, with my Wordpress blogsit,  I don't have any, I write boring stuff there. Walang excitement. I am coming back in hopes of reuniting with my muses. Sa blogsite kong to I can be very open, very poetic, very emotional, and be one with my subconscious thoughts. This was my free wall, the kid in me was here, this was where my worries and adult things are almost non existent. Just fun and malandi. hahaha. 

So what am I gonna write here then? Now that my 30 year old self doesn't really know how to write anymore? Ewan ko din.  Pero recently kasi, in my struggle to go back, I browsed The Little Prince. Sabi nya don, "All grown ups were children once ( but most of them have forgotten)." So that's what happened. I grew up, yung mga responsibilidad ko sa buhay parang mas matangkad na sakin, kaya I lost the time to be a kid. Dati may talent ako na I can clear my head. As in plain white canvas yung utak ko. I can do that. Now? Hindi na dzai! I don't even know how to relax anymore. 24 hours isn't enough for me, with all the things I have to do, and with all the bills I have to pay, I need to work hard. 

Before I have my own kid...s, I want to write short stories ulit, those alamats I've been doing before? Gusto ko magsulat ng mas madaming ganon. Before, I dreamt of being a children's book writer, I enjoyed creating those monsters under the bed na mga characters, and the kids na bida. I miss those! 

Also, I am planning to make kwento the heartbreaks I've had before I met my forever, Jason. <3 Since I ended my blog here ng 2018, which was the start of our love story, Imma kwento how I moved on sa mga past kong choices. That's gonna be fun! Yung jowa kong si Jason, he never initiated a conversation to know my past lovelife, ewan ko din bakit sya ganon. May tao palang ganon? Sabi nya, past self ko na yun, and those events led me to him. So nothing to talk about na daw, ang importante is we will be together forever. Actually nung bago palang kami, di sya naniniwala sa forever. Today, he got into terms with the concept of forever. 

Ang happy din knowing that I have documented a lot of things from my carefree days, to my adult life. 

So what will happen to my Wordpress? I might use that for business or work related posts. Bloopers sa recruitment, or mag networking ako don siguro. Char! Or self help posts ganon. As if may maihhelp ako sa iba no? 

These are my plans for now. Sana mapangatawanan ko 'to. I will try. :) 

So dahil ako lang naman andito, I am welcoming myself back. 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...
Post a Comment
Read more

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...
Post a Comment
Read more

SINGKONG BUTAS

Sa hirap ng buhay ngayon, ultimo barya mahalaga. (kaganapan sa jeep umagang pauwi ako) Pasahero: bayad, wilcome.(lalakeng mukang papasok palang, ayoko maging judgmental, basta papasok palang) *abot bayad,abot sukli. bilang.kunot noo ni kuya passenger* P: magkanu ba hanggang wilcome? Driver: unse. P: subra ka singko. D: Salamat. *********************************************************************** Sa sobrang corrupt ng mga tao sa tabi-tabi, sa taas tass, mas may dangal pa ang ordinaryong tao na nagttrabaho sa ilalim ng araw kaysa sa mga taong nasa malambot na upuan at malamig na opisina. Nakakalungkot isipin na sa kabila ng pagnanais nating magluklok ng tapat na opisyal ng gobyerno, tila parang may masamang elemento ang nagluluklok sa kanila sa pwesto. Ano nga ba ang masamang elemento na naghahasik ng lagim sa gobyerno?PERA. Sabi nila, hindi ang pera ang sumisira sa buhay ng tao, kundi ang pagmamahal at pagnanais na magkamal ng limpak limpak na salapi. Aanhin mo ang...
Post a Comment
Read more