Skip to main content

"KELAN KA PA GANYAN?"

"kelan ka pa naging ganyan?" tinanong ako ng isa sa mga ka trabaho ko...
sabi nya, makabayan daw ako, pero sabi ko, "ahm, sakto lang" ayoko naman maging mayabang na sabihin oo, e di naman ako ganun ka aktibo sa pakikialam sa mga bagay na may kinalaman sa ating bansa, madami akong napapansin, pero hanggang sa pag sulat ko lang kaya sabihin ang mga bagay na alam kong pwede maka tulong. minsan naisip ko, tunay ko nga bang minamahal ang pilipinas? tunay nga ba akong nagmamalasakit sa kapwa ko pilipino?

ang sagot?ewan ko..pano ko ba malalaman na may katotohanan sa mga sinasabi kong..ako..

madami akong napapansin na mali, madami akong napapansin na kulang, madami akong napapansin na hindi dapat nangyayare pero ayun ang reyalidad ng buhay. kaya kong tumulong sa kapwa ko sa mga paraang alam kong kaya ko, pero sapat ba yun? hindi lahat ng tao pare-pareho ng pag iisip. Madami sa mga makakapangyarihang tao, iba ang takbo ng utak, parang king crab. Kung sino pa yung mga taong wala sa pwesto at pawang mga sibilyan pa ang may tamang malasakit sa ating bayan.

Wala akong pinag mamalaki.sino ba ako?isang hamak na babae, iniisip ang hinaharap ng magiging mga anak ng aking henerasyon at mga susunod pa. wala namang masama dun diba?

Kelan pa ako ganto? simula ng malaman ko ang ibig sabihin ng PedXing sa mga daan, napansin ko na rin ang kalat sa kalye, pag dura ng mga tao sa kalsada, ang mapanghing urinal ng mga lalake, ang tumataas na bilang ng krimen, ang katiwalian na ginagawa ng pamahalaan, ang mababang kalidad ng edukasyon, ang pag hanga ng mga pilipino sa mga "half pinoy half dog" na mga nakikita sa tv, ang pag boto sa mga taong nasa isang malaking bahay para mapaalis, ang pagmamanipula ng mga tao sa gobyerno sa utak ng mga tao, ang panlilinlang sa mga tao na sila ay hindi magugutom pag sila ang binoto.

Ganto parin ba ako bukas?

Kung magigising pa ako bukas, gusto ko di na ako ganto. Sana kaya ko na maging mas kapaki-pakinabang na nilalang sa mundong ibabaw. Sana may isip na akong makakasagot sa lahat ng aking katanungan, at sana magkaron pa ako ng puso para mahalin pa ang Pilipinas.:)

Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...