Skip to main content

Rainy Days brought Rainy thoughts

Some time last week, my emotions are everywhere.

Work was a ok,just the normal adjustment period. Tryna settle in, and build a nest of my own. Family is ok, room is getting a make over, thus all my things are literally everywhere, thus again, I can't fully arrange all my books to be kept, and to be given away. Business is kinda not ok, I'm losing some of my network, I have to have consistency in this. Although, I can't focus on that, if I am still tryna be good at my new job. So, it takes a lot of my time. Especially my thinking time.

Then, what else is there more cliche than love,to talk about? Ano na naganap? Ayun ang problema,walang nagaganap. I tried to fight, to make this work...Pero, feeling ko nagkatotoo na yung sinulat ko before, na paano ka lalaban sa giyerang hindi pa man nagsisimula, meron na agad sumuko. Hindi pa man nagbibigay ng hatol ang tadhana, bumigay na sya at nawalan ng pag-asa. I was confused. Ano ba ginawa ko para hindi piliin? Ako ba ay laging letter D? none of the above yan lagi sa exam. Hindi ako magmamapait kasi wala akong karapatan, yung sing ganda nga ni Selena Gomez, hindisya ang na choose na best answer ni Justin Bieber.  Hindi rin naman ako Pokemon para piliin. So, steady lang ako.

I just felt blessed lang, that's why I'm writing this. Kasi, hindi ako yung tao na magmemessage ng friend just to rant about how I feel, unless tatanungin ako. Ayun, wala akong pag iimbot na magkkwento. Pero pag hindi ako tinanong, quiet lang ako. I don't want to be a burden to anyone, to make someone listen to my unending apprehensions in life. Unless, the person confirmed that he/she has the spare time to lend an ear. Ayun nga, I was miserable for a few days. Natulo ang tears kahit naghahanap lang naman ako ng Plant Nutritionist para sa mga pinya sa Mindanao. Walang nakakaiyak don, pero naiiyak ako. Kasi feeling ko ang shwanget ko, walang substance, walang karapatan mahalin. Kiwawa naman ang pobre, nag self pity. Then, someone, I did not expect to be there for me, asked me if I was ok! Saktong sakto parang coke sakt, at x-sakto na chuchirya. Napakabuting human being. Nabawasan yung bigat na nararamdaman ko, and napag isip isip ko, na wag higpitan ang kapit sa bagay na wala naman kasiguraduhan. Ayaw ko ipilit ang bagay na hindi naman meant to be. At alam ko, na sa huli, mangyayare ang dapat mangyare. I may not know why my heart was broken..again. But, I trust that someday, things will be clearer than daylight.

Ayoko problemahin to kasi mas malaki pa problema sakin ng mga tao sa ibang panig ng mundo, na nagugutom at kumakain ng lupa. Eto, butil lang to ng bigas, kumpara sa ibang problema ng mundo.

To end this kaartehan, I'm writing stories again. Puro plot, di ko maituloy tuloy sa storyline na mismo. Patience is a virtue. Dadating din tayo don. Parang EDSA, kahit naman ma stuck ka sa traffic, pasasaan ba't makakarting ka din. Hindi nga lang siguro on time, or sa kagustuhan mong oras..pero makakarating ka. :) 

Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...