Skip to main content

Another Sad Poem on a Sunless Day

There I was, in a desolated room, staring at a flickering, nearly busted light bulb,
I know, I'll lose the light, but I just stared at it,
Like a soldier ready to face death and darkness.
But deep down, I'm like everyone else, afraid to be cold and solitary,
To be there, in that same deserted place, alone kissing melancholy.

That's how life turned out, after struggle comes joy, and in a flash,
it led me to this chamber named after agony.
Maybe to ponder on my life's slips, or maybe, this could be a sign; a prelude to what's coming next.
It could be happiness, or it could be another miserable chapter. It could be neither.

As I sat there, not knowing what to do or where this darkness will take me,
I scooped out my glass of pixie dust. I've always kept one to share with others,
to light up freezing, gloomy days, to pinch a smile on their faces.
But it was just like my heart, empty.

I wept, sang a thousand sonnets, begging the light to come back, until I got tired.
It did nothing. It didn't come back, despite everything I did.

Days went by, I was just there, gazing at nothing,
listening to the deafening sound of silence.
I already got nothing to give. I'm losing my thread of hope.
I closed my eyes, felt my heart crushing with every beat.

Why can't the darkness just snatch me and take me with it?
Be one with it, and never feel pain again?
I cried again, tears falling like an endless river flowing down to the ocean,
I can't stop.

Then, I saw a dot of light from afar, coming closer and closer to me.
I was in a bottomless pit of light, with fresh flowers floating like stars in the sky.
I was dreaming..You were there.

Amidst all those beautiful flowers, it was the sight of you, that made my smile.
But you didn't reach out, you were just there, frolicking, without me.
My heart felt like it was going to explode. Every thread tearing apart.
And before it happened, in just a snap, darkness grabbed me back to its own heart.
I was comforted. I feel like I belong there. Then, I looked around.

Unknowingly, I've already built a nest. I can stay there forever.
In the back of beyond. Alone.
Where no one can cause me sorrow.
I felt free, but lonely.






Comments

Popular posts from this blog

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

SINGKONG BUTAS

Sa hirap ng buhay ngayon, ultimo barya mahalaga. (kaganapan sa jeep umagang pauwi ako) Pasahero: bayad, wilcome.(lalakeng mukang papasok palang, ayoko maging judgmental, basta papasok palang) *abot bayad,abot sukli. bilang.kunot noo ni kuya passenger* P: magkanu ba hanggang wilcome? Driver: unse. P: subra ka singko. D: Salamat. *********************************************************************** Sa sobrang corrupt ng mga tao sa tabi-tabi, sa taas tass, mas may dangal pa ang ordinaryong tao na nagttrabaho sa ilalim ng araw kaysa sa mga taong nasa malambot na upuan at malamig na opisina. Nakakalungkot isipin na sa kabila ng pagnanais nating magluklok ng tapat na opisyal ng gobyerno, tila parang may masamang elemento ang nagluluklok sa kanila sa pwesto. Ano nga ba ang masamang elemento na naghahasik ng lagim sa gobyerno?PERA. Sabi nila, hindi ang pera ang sumisira sa buhay ng tao, kundi ang pagmamahal at pagnanais na magkamal ng limpak limpak na salapi. Aanhin mo ang...