Skip to main content

ARE YOU A CRAB?

Ito ang karugtong ng nauna kong entry...kahapon.:) Kanina lang kasi ako nanood ng tb matapos ang ilang dekada na computer at malaking keyboard ang kaharap ko, nakanood din ako ng tv...Di ko alam kung gusto ko lang haybladin sarili ko dahil sa ANC ko nilipat ang channel. Storyline ang palabas. Sakto namiss ko ang show na to...Di ko nasimulan pero parang na gets ko naman ang kwento... Iniinterview ang asawa ng isang pulis na binaril ng mga di kilalang tao. From the looks of it, eto opinion ko lang naman, ang mga taong gumagawa ng ingay para mapansin,makapaghatid ng impormasyon at imulat sa katotohanan ang mga tao...sila pa yung nawawala, naaksidente o napapatay.Kung iisipin, it makes all the sense in the world... ang pagkawala nila ay hindi pawang coincidence lang. Sinasadya yun dahil tinutuligsa nila ang may kapangyarihan.Kelan ba magkakaron ng justice sa Pilipinas? Kelan matatapos ang napaka laking crab mentality? Siguro pagkatapos ng EDSA 21,000 na?

Sa kalungkutan na naramdaman ko dahil sa injustice na natatanggap ng mga tao, may nakita akong mga letra sa ibaba ng screen...
"DEPED NOT KEEN ON POSTPONING CLASSES IN STORM-AFFECTED AREAS"

Ang nasabi ko na lang, "WOOOOWW". Anong klaseng utak meron sila? Ano kayang kulay ng budhi nila? Storm affected!nilagyan pa nila ng ganyan, nasalanta ng bagyo, nawalan ng mahal sa buhay, wala na silang mga gamit pamasok, yung emotional trauma na meron sila matapos ang trahedya sa buhay nila tapos gusto ng DEPED pumasok sila at "matuto"??? Anong pagkatuto ang gusto nilang ipasok sa isip ng mga bata? Na kaawaan nila ang kanilang mga sarili, imbes na bigyan sila ng panahon maka recover sa mga nangyare at bigyan ng tulong para makabangon muli. Ano ba naman yan? Hihintayin ba nilang maubos muna mga tao bago nila maiisip na pwedeng mag postpone ng mga klase at pwedeng pwede nilang gawin ang kanilang trabaho kahit minsan lang... Pwedeng pwede din nilang gamitin ang utak at konsensya nila para maging maayos ang buhay nating lahat.

Nakalungkot lang na may mga kababayan tayong wala man lang ka laban laban sa mga maling desisyon ng mga taong may kapangyarihan gumawa ng mga trip trip lang nila. Dahil nakatapak sila sa ginto, kumakain ng masasarap at natutulog sa opisina nilang naka aircon at malaking komportableng upuan.

Bago ko tapusin to, feeling ko ang sama sama ko lang naman, at medyo kelangan ko ng oras para mag isip kung ano ang kaya kong magawa para sa mga taong ito. Sa panahon ng kapaskuhan at pagpasok ng bagong taon, anong kaya nating gawin?

A time to reflect on important issues, do something about it, share blessings and give out love.


Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...