BRIDGE ACROSS FOREVER

Bits and pieces of my gazillion thoughts every waking hours of living... *magulo, mahirap intindihin, masakit sa brain...CRAZY ideas.. In the sea of loneliness, endless agony, showers of fear and incomparable sufferings... Hidden there is refuge..a way out.. the light to this boundless darkness.. keeping up with hectic life of urbanization moving forward to a progressive economy a piece of you gets left behind buried in the past, hope it's not forever. i am crazy i am blind all things lost, will never find inside me, a splash of hope a lady. a woman.can she cope? hold on to it spit out every bit of it embrace everything love each minute Soar high, mighty wings as your guide with the laws of nature you have to abide. Never part from that dream. Wake up. Slumber's over. Don't be afraid! The universe will conspire with the good. Work hard and everything will pay off with food! bound to fear the unknown  and feel the kiss of death complete ecstasy erupted, embraced me... ...

Ang tagal na nito friend! Hanggang kelan ba to pag dedebatihan (debate ang sinasabi ko dito ah)? Kung si Miriam lang presidente nakoooo! Sana nga! Pero dahil ngayon ay hindi, pag usapan na lang natin ang RH Bill. Ang huli kong nabasa e ito, ‘Masturbation is not murder’ sabi ni Miriam Defensor-Santiago kay Juan Ponce-Enrile. Kasi sabi ni Enrile, sperm and egg cell already has a life on their own. Alam naman natin na ang nagsusulong ng bill na ito ay si Santiago at kasama nya dito si Pia Cayetano. (wala talaga akong galang sa mga senador?) Ayun nga, kaya sinabi ni Santiago na hindi naman murder ang masturbation dahil, in order to create a life, fertilization needs to take place. Kelangan ng union ng sperm at egg para masabing may buhay na nabuo. May point naman si Santiago e. Di lang siguro masyado naka-aral ng Anatomy and Physiology si Enrile. Samantalang ang senador na gusto ko sana maging presidente e inanalyze nya ng husto ang puntong gusto nyang isulong. Sa totoo lang gusto ko ang ...

*Not mine; kay Ms. Ellaine Marianne Boseta to..:)) Maganda ee.,:) For almost nineteen years of my existence, I never had he chance to meet my father. If ever I would stroll around malls or any other places and suddenly passed in front of me, and if ever our eyes meet, I would never know that the person I exchanged sigh with was my father. I do not have any idea or a single memory about him. But there is only one thing I know and I am certainly sure of, he left us behind, may before some reason that I do not know. When I was eight years old, my mother had to work abroad to earn for a living. Since then, I lived with my grandparents, and we only get the chance to spend time with each other for a month, out of twelve in a year. When I was fourteen years old, my mom resigned from her job, in Saudi and tried to work here. I was very happy because she was finally here with me. W spent most of the time playing with each other, cuddling, cooking together, exchanging stories, laughing at each...

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...

Sa buhay, alam nating lahat na may hangganan. Pero ang hindi natin alam, hanggang kelan..kung iisipin mo, ang katanggap tanggap na edad para mabura ka sa mundong eto yung mga panahong , uugod, ugod ka na..dahil, nabuhay ka na ng maraming taon at marami ka ng bagay na natamasa at naibahagi sa buhay mo. Pero ang mawala ka sa lugar na kinatatayuan mo ngayon, ng 19 years old??hindi ata masaya yun. Alam kong may sariling isip ang mahal kong pinsan para gawin kung ano mang naisin nya, buhay nya yun,may sarili syang pag iisip kung ano ang tama at mali. Ngunit, sa mga panahong madilim ang kanyang pag iisip, may sakit na nararamdaman sa puso nya at galit na di nya kayang pigilin, ano bang madaling pag alis sa mga problema? Sapat bang kitilin mo ang sarili mong buhay para instant wala ka ng problema? Ang masakit , ni hindi sya nakakitaan ng kahit anong sign na sya'y naghihirap. Isang masayahing pinsan, makulit na kapatid, sutil daw sya kadalasan, mahilig tumawa, gusto nya masaya ang mga tao ...

Bago ang lahat, may gusto akong sabihin, ang mga nakalagay dito ay hindi panlalait o kahit anong uri ng paninira sa mga taong napag rinigan ko neto. Ang akin lang naman e, pinasaya nya ang araw ko, tumindig ang aking mga balahibo ng aking silang marinig, tumaas ang aking blood pressure nung sila ay aking maulinigan at kinilig ako sa di maipaliwanag na paraan. Kaya heto na, simulan na natin… Simula ng tumira ako dito sa Lungsod ng Maynila e takot na talaga ako sa Quiapo. Hindi ko rin alam ang dahilan pero pakiramdam ko ito ay isang mundong iba sa aking kinagagalawan ngayon. Pupunta ako sa Intramuros noong araw nay un, sumakay ako ng may Pier 15 na nakalagay sa jeep. Habang papalapit kami sa Quiapo konti na lang kaming pasahero ng naturang jeep, at ng tumapat sa Quaipo church binggo!! Ako na lang ang nasa jeep, kaya binalik ni kuya ang bayad ko at sabi nya bumaba na ako at sumakay sa ibang jeep. Bumaba ako na may takot sa aking dibdib. Tumingin sa paligid, bumilis ang tibok ng aking pu...

NOTE: Ang nakalathala sa artikulong ito ay hindi ko pag-aari at nabasa ko lamang sa page ng isang kaibigan na hindi rin daw sa kanya...nabasa din nya sa iba.haha..so yun..kung sino man ang gumawa nito saludo ako sa yo at ang lakas ng loob mong mamakyu dahil may karapatan ka naman eee..:) This speech was delivered by a La Sallian engineer in one of the graduation ceremonies at the UP College of Engineering. Ngayong araw na ito, sa ating pagtatapos, mayroon akong dalang Transcript of Record. Ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito ay nag-aral sa De La Salle University. Sa unibersidad na ito, kapag ikaw ay isang undergraduate, may ID number ka na nagsisimula sa “94” at pataas, kung lumipas ang isang buong school year at umabot ka sa 15 units na bagsak, masisipa ka sa paaralan. Ang transcript na hawak ko ay mayroong 27 units ng bagsak. 12 sa mga ito ay tinamo ng estudyante sa iisang schoolyear lang. Ang isang subject ay kadalasang may bigat na 3 units. Kung iisiping mabuti, isang...