Skip to main content

Sa Panaginip

Matagal na ang huli na tayo'y nagkasama..huling ngiti, huling hawak ng kamay, huling pagkain na magkasama, huling labas kasama ng barkada, huling inom, huling yosi, huling paglalapat ng ating mga labi.

Napanaginipan kita kanina.

Nasa panaginip ko yung taong akala kong makakasama ko na habambuhay. Soulmate ko. One and only. Best friend. Ultimate Lover. My Joker. My happily ever after...pero sa pinagkahaba haba ng prusisyon ng hirap at sakit, sa huli, ako padin yung sawi.

Napanaginipan kita kanina.

Nakatingin ako sa kawalan, nasa bandang kaliwa kita, di kalayuan..huminto ka sa paglalakad, nakatingin sa akin, nakangiti. Hindi man ako nakatingin sayo non, alam na alam ko yung ichura mo sa tuwing masaya ka..Lumiliit ang mga mata, lumalabas ang maliit na biloy, at ang mga ngipin mong sing puti ng perlas sa dagat. May kilig ang iyong ngiti, tila walang sisidlan ang galak ng ako'y iyong makita.

Napanaginipan kita kanina...

Lumapit ka sa akin..."Hi." Hindi ako umimik. Tila hangin lang ang dumaan, tumalikod, at nagsimulang humakbang palayo. Hinabol mo ako, ng may ngiti padin sa mga labi. "Kumusta ka na?"
Hindi ako umimik. Hindi ko alam kung nakikita nga ba kita sa panaginip, o isa na itong reaksyon na ayaw na kitang maging bahagi ng bago kong buhay. Buhay na binuo  ko lamang simula nung nawala ka. Nung panahong pilit mo kong ipinagtabuyan at iniwan para sa kanya. 

Nasa panaginip kita kanina.

Ganun na lang natapos ang panaginip ko. Hindi ako umimik, hindi kita pinansin. Lumayo ako ng walang paghikbi, walang pag aalinlangan.

Nasa panaginip kita kanina.

Lungkot lang din naramdaman ko paggising..dinala ko pa nga habang naglalabas ng kaluluwa ng aking mga kinain. Masakit padin isipin na ang inakala kong forever, eh magtatapos lang din pala sa game over. Ngunit,hindi ko rin naman pinag sisisihan, wala din akong sinisisi sa mga nangyare. Dahil sabi ng tadhana, ayun lang din naman ang magiging serye sa huli. 

Nasa panaginip kita kanina.

Bumalik man ang alaala't sakit, hanggang doon na lang yun...sa panaginip.


Comments

Anonymous said…
Di na babalik...

https://youtu.be/vFiukCriJ2M
February 26, 2017 at 4:41 PM
Post a Comment

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...
2 comments
Read more

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...
Post a Comment
Read more

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...
Post a Comment
Read more