Skip to main content

Work-Related Shitness

I've always been the type of person who sees the good in every human being, to always leave a benefit of the doubt to people because they are what they are for a reason. But sometimes,when all your reserved patience and understanding spills off or already consumed, you see human flaws..

I was told by my boss before that I am the type of person who would want to work alone and will do her best to get to the result by herself, instead of asking for help. The type who will just sit down and work on her own shit, but will seek help once there's no options left. I've been like ever since, but that doesn't mean that I'm not a team player. The common good will always be my goal at work. But a fun fact..not all people think alike.

Dahil naputol lang din naman yung englihs thought, tagalugin na lang natin yung kwento ko..

Sa office, hindi naman nawawala yung mga shitty human beings na kelangan mo pakitunguhan araw araw. Mga akala mo napaka hardworking pero halos wala din naman ginagawa,tapos pag nautusan or napagalitan, nagmamalinis na agad. Minsan naiisip ko paano ba nabubuhay ang mga ganitong klaseng tao?

Another shitty thing about my work right now?People do not care for each other. Yes they are exceptional people, because they are good at what they do,but they don't care if someone from the team will fail or would get cut off the team. Kanya kanya ganon. Basta matapos lang araw, makuha ko yung goal ko for the day..I'm done. People don't even plan breakfasts together,drink after work together. Walang ganon. Something I miss about my previous company..there we care how each other is doing. Bigayan. After work, mag hihintayan pa just to have a quick breakfast together, kahit magkakalayo ng bahay. Those were the moments you cherish, tipong kahit shit yung work but the people there are so close to your heart, you dont wanna leave...hindi ganon sa current company ko eh. They are just human beings coexisting with each other.

There's always lamangan! not joel ha..charot! but alam mo yun, kokonte na nga lang kami, meron pang nagaganap back stabbing and siraan portion. Ewan ko bakit ganon. Ang hirap ng ganon. Pakiramdam ko walang totoo sa muka, minsan di pala talaga napipigilan magka trust issues.

Anyway,ayun lang naman ang rants ko for today. I hope I'll get a better week this coming week. Hayst. hirap nga talaga maging tao sometimes. 

Comments

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...