Skip to main content

Red Horse will never taste the same..

Today is..day 7.Ang bilis ng araw.1 week na pala yun..

Nung unang panahon, I accidentally met someone who craves and appreciates alcohol the same way I do (until now kasi same padin appreciation ko). I'm really not sure how it all started, I mean the almost monthly beer sessions which led to a higher frequency of drinking..ano daw? hahaha.

Well, hindi ko rin naman alam na sinasadya nyang yayain ako ng madalas uminom, until he confessed na sinasadya talaga nya yun para makasama ako. He became the bestfriend and beer buddy that I needed during the times I was so broken from loving someone who freakin destroyed my human heart. Yung mga inom naming by group nalessen ng nalessen yung tao, hanggang sa nag iinom na lang kami ng dalawa lang kami. Na hindi ko din malaman san kami nakakakuha ng mga kwentong pwede mapag usapan ng umaabot hanggang alas singko ng hapon. Nangungutang pa nga kami sa malapit na suking tindahan para lang makainom sa the place to be. Di ko alam kung ganun ako kahilig uminom, o ganun na namin na enjoy yung kwentuhan na wala namang kwenta usually. Ang natatandaan ko lang eh lagi lang kami tumatawa. Naging kasama ko pa syang manlait ng mga tao pag wala na kami mapag usapan. At may panahong, gagawan pa nya ng kwento yung mga mag shoshotang nakakasabay namin sa inuman.

Eto pa! nabbwisit pa ako usually pag me nang ccheck out sa kanya ng babae or bakla noon! Aba, ang kapal ng face, alam na me kasama, kahit pa ba kaibigan ko lang sya eh Mga makikire! Kakaloka!

Hindi ako galit..hahaha.. Teka, bakit na naman ba ako na rereminisce? bawal to!! Paano makakamove on kung laging iniisip? Eh pano pag di mapigilan?

Ang point ko lang naman, sa mga panahong kasing ganto, na nalulungkot ako, na maulan, usually sya yung kasama ko mag inom. Ngayon kasi, iba na yung kasama nya uminom. Hindi na ako yung beer buddy nya..hindi na ako yung knkwentuhan nya ng mga kalokohan nya, ng mga bagay na nakakasakit sa kanya (kung meron man?), sa mga bagay tungkol sa pamilya nya, lalo na pag namimiss nya daddy nya..namimiss ko na mag inom sa place to be.namimiss ko na mag inom na broke ako pero may pang inom padin kami.namimiss ko na yung walang hanggang jokes nyang corny naman talaga, at yung humor nyang nakasanayan ko lang ata kaya naggets ko na sya sa lahat ng bagay at tinatawanan ko na din yung alam kong nakakatawa para sa kanya.

Hindi ko na kayang uminom ng red horse nang hindi sya naaalala, kasi yun yung paborito namin dati. Ngayon  pilsen na ang gusto nya..naka vape na din sya..

Ako..sa red horse at yosi padin ako..kasi ikamamatay ko na yung bisyo ko..charot lang.ewa, ayun padin gusto ko eh..:p parang sya..sya padin naman yung babalik balikan ng isip ko kahit pa pukinginang stressed ako sa work ngayong araw!

Gusto ko nga mag inom ngayon..kaso alam kong red horse will never be the same without my beer buddy.


Comments

Anonymous said…
Here's a song https://soundcloud.com/boy-sy-868758854/bonus-track
Anonymous said…
* https://soundcloud.com/starman89/bonus-track
RV said…
i dont know where you're getting all these songs..but each time you suggest a soundclip, it just makes me think of one person..:(

Popular posts from this blog

Alamat ng Lipistik

Friday again! Happy weekend world! Again, I ask myself, how can I fucking write something happy and witty, if all I can do is sulk over the idea or feeling of being unwanted. I can’t even say that I like myself. Feeling ko nagkakaron na naman ako ng episode of the inevitable. Pero I can get over this, I know. Una sa lahat, patawad sa mga nagbabasa ng blogs ko, ang boring kong tao. Dead kid. Wala ng nagaganap na interesting sakin, maliban sa madami akong natututunan sa work ko. Yeth, I’ll tell you about my job. Nasa harap lang sya ng magandang building ng San Miguel. Nung 2015, wala pa tong building. Nag work kasi ako dati sa tabi netong building. Big hole lang to non. Dead end. Tanginang train of thought, napuputol, humihinto. Im cursed!!! Ohmaygaaaad! Gagawa na lang ako ng quick alamat! Ang topic for today, mga bata, ay tungkol sa alamat ng lipstick. Bilang mahilig sa lippie ang ating may akda, gumawa sya ng kwento tungkol sa kung paano nagsimula ang pamahid sa labi n...

The Era of Concubines and Incest

“Nagmahal lang naman ako…” samahan mo pa ng ‘huhuhu’ dahil pag ganyan ang linya e umiiyak yung nagsabi nun tiyak. Noong unang panahon pa man e uso na yang mga kabit na yan at incest. Sa mythology, ang magkaka-kapatid, mag ina, mag pinsan, mag bayaw, bilas, mag lolo, gumagawa ng himala, tapos ang nagiging anak mga puno, halaman, bundok, dagat. Parang puno, kapag may dalawang adjoining branches hindi malayong magkaroon ng panibagong sanga sa isa sa kanila. Baka sabihin mo kathang isip lang ang mythology, sige, isa pang example. Dati, uso ang mga hari’t reyna at kung ano ano pang royalties. Alam kong nasa isip mo ang mga babaeng ang suot e mahahaba, long sleeves pa nga e, may pamaypay, ang mga lalake may baston kahit wala naman sakit sa extremities. Ang sinasabi ko, kahit ganyan ang suot nila na balot na balot, juskooo. Ang libido nila umaapaw kaya kahit asawa ng kapatid e pinapatos. Akala mo wala ng ibang tao sa mundo. Trending ata yan, bawat henerasyon dapat di mawawalan ng ganitong es...

Different kinds of Passengers (sa ating JEEPNEY)

            NOTE: ito ay ang installment ng naunang artikulo tungkol sa mga drayber sa Pilipinas; sa Quezon City specifically. Bilang isang estudyanteng malapit nang magtpaos ng pag aaral, marami akong gusting tandaang bagay mula sa aking buhay estudyante. Una, sasabihin ko muna kung ano ang alam kong routine ng mga katulad kong nursing students. Sa umaga, gigising ng super aga kahit isang oras lang ang tulog mula sa pag-aaral. Maliligo ng malamig na tubog para bongga sa gising ang dugo, parang mga driver lang ng bus e nu? Pero ganun talaga kasi ang buhay. Magbibihis, kakain o minsan pa nga hindi na kakain kasi late ng gising ang ating kaibigan. Kung mahirap o di kaya ay ordinaryong mamayan lang an gating estudyante katulad ng sumulat nito, at public transport ang kanyang sasakyan. Kung mayaman naman, syempre may kocheee yan!!Bayaan natin ang buhay may car dahil wala sa koche nila ang mukha ng totoong buhay sa Maynila.   Ako...